Sociaal

Het lot heeft bepaald dat ik ook nog eens een super sociaal dier ben. Maar het is lastig mensen te vinden die het geduld kunnen opbrengen om met mij te praten. Men kan heus wel even wachten en bedenken wat ik te zeggen heb, maar dat duurt nooit lang. Ik zie de irritatie dan op hun gezicht verschijnen. En dit maakt mij nerveus en zenuwachtig. Ik raak dan ook teleurgesteld in m’n eigen kunnen. Zelfs boos. Zeker toen ik kleiner was en niet helemaal doorhad wat er aan de hand was had ik echt issues met mezelf. Nu ben ik natuurlijk veel meer in staat om te relativeren en me te verplaatsen in mijn gesprekspartner. Maar het geeft me nu wel snel het gevoel te veel te zijn. En dat is niet goed voor een mens. Het heeft echt een paar decennia gekost in een volledig isolement. Ik wilde niet meer. Was helemaal klaar met mezelf en kon mezelf niet uitstaan. Vreselijke tijd, waarbij ik met een hoop hulp van professionals uiteindelijk uit ben gekomen. Het draait allemaal om acceptatie. Acceptatie van je eigen tekortkoming.

 

HOE VERDER

Eenmaal in de acceptatiefase aangekomen wilde ik wel verder en door. Ik moest iets doen om mezelf nuttig te maken. Daarnaast ben ik ook gevoelig voor waardering, net als ieder mens dus ik moest iets verzinnen om dit ook te verdienen. Ik begon m’n eigen tekortkoming te zien als een startpunt om iets te betekenen voor anderen. Anderen, net als ik, die in dezelfde situatie verkeren. Ik weet dat ik sterk ben en me kan waarmaken door me voor mensen met een spraakgebrek in te zetten. Het idee is ontstaan door mijn eigen onstuitbare drang om te praten. Ik bedacht een oplossing voor mensen met eenzelfde heftig spraakgebrek als de mijne.